Kormorany najczęściej spotykają się z innymi przedstawicielami własnego gatunku w okresie lęgowym, choć nie tylko - i w pozostałych częściach roku widuje się je w sporych grupach. W każdym bądź razie w okresie lęgowym zawsze gromadzą się bardzo licznie - widywano grupy, które składały się z kilkuset par, a nawet z kilku tysięcy tychże. W zimie kormorany siedzą razem na drzewach przez cały wieczór, wieczór czasie po zachodzie słońca lecz jeszcze przed pełnym nadejściem nocy. Pod koniec zimy gałęzie drzew, na których siedziały kormorany, są całkowicie białe - są pokryte grubą warstwą kormoranach, żrących zresztą, odchodów. Powoduje to, że drzewa marnieją - i to nie tylko te, na których siedzą wieczorami, ale także te, na których gniazdują. Ptaki te zazwyczaj wybierają drzewa, które wyglądają dla nich bardzo pewnie, trwale. Na tym też drzewie dochodzi do zalotów. Kormorany są zwierzętami przywiązanymi do miejsc - co roku wybierają te same drzewa zimowania czy noclegów. Wśród kormoranów istnieje ścisła i niezmienna hierarchia, co wspaniale widać podczas ich wieczornych posiedzeń na drzewach. Dorosłe samce stoją na czele grupy, dopiero za nimi są samice, a na samym końcu młode ptaki.